Twaalf jaar geleden kwam Dave binnen bij de nachtopvang van Traverse aan de Gasthuisring. Hij was depressief en had schulden. Nu werkt hij bij een bank. Daar helpt hij mensen die heel erg rood staan of hun hypotheek niet meer kunnen betalen.
Na de Gasthuisring verhuisde Dave naar de Reitse Hoevenstraat. Een locatie waar destijds niemand van zijn leeftijd verbleef. Dat was niet altijd makkelijk. De medewerkers van het gebouw waar hij zat, haalden leefcoach Cor erbij. Die twee matchten gelijk en hebben nog steeds contact.
Dave wil graag zijn verhaal vertellen. Misschien kunnen anderen er iets van leren. Hij begint: “Net als heel veel mensen in de wereld heb ik niet zo’n hele leuke jeugd gehad. Maar er zijn miljoenen mensen die het slechter hebben gehad. Daar kijk ik altijd naar.”
Wat Dave als kind meemaakte, wens je niemand toe. Zijn moeder overleed toen hij elf was. Vanaf dat moment was hij alleen met zijn vader, die een alcoholprobleem had, Dave sloeg en na haar dood werkloos werd. Op jonge leeftijd vluchtte hij het leger in. Door wat Dave daar leerde en doordat hij op vechtsport zat, was hij niet meer bang voor zijn vader. “En toen draaiden de rollen om en is het een beetje uit de hand gelopen.”
Op zijn negentiende ging hij op zichzelf wonen. Dat vindt hij best jong. “Er zijn natuurlijk mensen die nog veel vroeger uit huis gaan. Maar mijn vader had mij nooit geleerd hoe je op jezelf moet wonen. Hoe je de rekeningen betaalt, wat je allemaal moet regelen. Nu kun je dat soort dingen opzoeken op internet, maar dat hadden we toen allemaal nog niet.”
Depressief
Achteraf gezien was hij ook depressief, van z’n zestiende tot z’n dertigste. “Ik heb nooit gedacht aan zelfmoord. Maar als ik door de stad liep, dan deden dingen me niks meer. Ik voelde er niks bij. Die periode heeft een behoorlijke kras op mijn ziel opgeleverd.”
Hij had wel allerlei plannen, zoals gaan studeren. Uit een test die hij maakte, bleek dat hij er slim genoeg voor was. Helaas werd hij niet aangenomen op de hbo-opleiding waar hij naartoe wilde. “Maar ik kreeg al wel een studiebeurs. En die bleef ik krijgen, ook al had ik gebeld.” Die studiebeurs moest hij later terugbetalen, terwijl hij helemaal geen inkomsten had. “Ik was zo depressief dat ik dacht dat ik geen recht had op een uitkering. Dus dan gaat het heel erg fout in je hersenen.”
Uiteindelijk belandde Dave op straat. Hij logeerde een tijdje bij vrienden, maar die hielden dat op een gegeven moment niet meer vol. “Ik zei tegen hen: ‘Prima, even goede vrienden. Ik ga kijken wat ik dan kan doen.’ Het gekke was dat ik helemaal niks wist van Traverse. Want net als veel anderen mensen, weet je pas iets van Traverse op het moment dat je al heel ver in de shit zit.”
De opvang aan de Gasthuisring kende hij wel. De mensen die daar sliepen, waren volgens hem zwervers, mensen waar hij niet bij hoorde. En toen was hij ineens één van hen. Gelukkig bleven zijn vrienden hem steunen toen hij bij Traverse zat. En hij maakte ook nieuwe vrienden, zoals Macho.